นึกย้อนกลับไปสมัยยังเด็ก ตอนเรียนอยู่ประถม นอกจากของเล่นที่พ่อกับแม่ซื้อให้ประจำแล้ว ก็ยังมีของรางวัลของคุณครูที่โรงเรียนอีก โดยปกติแล้วสมัยยุคผมพอเราสอบไล่ขึ้นชั้นเรียน คุณครูก็จะมีรางวัลให้สำหรับคนที่สอบไล่ได้ ที่ 1 ที่ 2 และก็ที่ 3 ก็จะทำให้พวกเราที่เป็นนักเรียนรู้สึกตื่นเต้นทุกที เวลาที่ไปฟังผลสอบไล่ของทุกๆปี โดยเฉพาะผม ผมได้ของขวัญปีแรกตอนอยู่อนุบาล2 เพราะสอบไล่ได้ที่ 1 พอมาขึ้น ป1 คุณครูก็เลยให้เป็นหัวหน้าห้องไปซะงั้น พอตอนสอบไล่ผมก็รอลุ้นของรางวัลตอนสอบไล่อีก จนถึง ป6 สรุปก็ได้มารวม 7 ชิ้นพอดี แต่ชิ้นที่ผมจำได้จนถึงตอนนี้ก็จะเป็นกระปุกออมสินรูปบ้าน ของคุณครูสุกัญญาตอน
คงเพราะสอบไล่ได้ที่ 1 ตั้งแต่อนุบาล 2 จนถึง ป6 ได้เป็นหัวหน้าห้องทุกปี ถือพานกับลูกสาวครูใหญ่ทุกปี พวกในห้องก็จะชอบล้อกันมาเป็นแฟนกัน นึกแล้วขำดีตอนเด็ก แต่แปลก ผมไม่ยักจะได้ออกไปนำสวดมนต์วันศุกร์ซะที ตอนนั้นที่โรงเรียนจะต้องสวดมนต์ทุกวันศุกร์ เค้าเรียกว่บทสวดอะไรนะจำไม่ได้ แต่รู้ว่าต้องสวดนานมาก ประมาณว่ายืนกันจนขาแข็งขาชาไปเลย ตั้งแต่หลังกินข้าวกลางวันจนถึงบ่าย วันไหนถ้าเจอแจ๊กพ๊อตคุณครูแฉล้ม มานั้งฟังด้วยละก็งานเข้าเลยครับ เพราะท่านจะคอยมานั่งฟังว่าสวดผิดตรงไหนบาง ถ้าผิดมากก็จะให้หยุดสวดใหม่เลย เหมือนตอนเคารพธงชาติตอนเช้าถ้าเราร้องเพลงชาติผิด จะต้องร้องใหม่ แบบมี Rewire Tape แน่นอน ตอนเช้านี่เคารพธงชาติ 3 รอบยังมีเลย พวกเราจะชอบร้องผิดตอนท่อน "........ก็ยอมพลี" ถ้าร้องเพี้ยนเมื่อไรก็มีร้องใหม่กันแน่นอน แหม...เลยเอาเหนื่อย แต่ก็เป็นการฝึกฝนที่ดี ผมมารู้ข่าวว่าคุณครูแฉล้มเสียตอน ปี 35 ตอนนั้นผมมาเรียนต่อ ปวช แล้ว ผมจึงตัดสินใจไปงานศพของท่าน เพราะนึกถึงพระคุณของคุณครูแฉล้ม ตอน ป1 หรืออนุบาล 2 หรือไงจำไม่ได้ ตอนนั้นรู้สึกผมจะท้องเสีย แล้วตอนเด็กผมจะไม่เข้าห้องน้ำนที่ไหนเลยถ้าไม่ใช่ที่บ้าน แถมล้างก้นยังไม่ค่อยเป็นซะอีก ก็พอดีแจ๊กพ๊อตของคุณครูแฉล้มพอดีครับ เลยต้องมาช่วยพาพมไปเข้าห้องห้องน้ำ ผมจึงจดจำไม่มีวันลืม วันเผาศพท่านผมเลยชวนแม่ไปงานเผาศพของท่านหลังจากกลับจากโรงเรียน
จากนั้นพอเขาเรียน มัธยม ก็ไม่มีของขวัญตอนสอบไล่เหมือนตอนประถม แต่ถมก็ยังจะได้ขำๆ ตอน ม1 ตอนคาบวิทยาศาสตร์ อาจารย์ก็ถามไหนใครได้ เกรดเฉลี่ยสูงสุดเอาสมุดพกมาดูหน่อย ก็มีเพื่อนผมคนหนึ่งเอาไปให้ผมจำไม่ได้ว่าเท่าไหร แต่ฟังๆมา ผมก็เลยมาดูของผมบาง เฮ้ยทำของผมมันมากว่าแต่อาจารย์ไม่เอาไปดูหว่า ผมก็เลยลุกขึ้นบอกอาจาร์ย ตอนนั้นเทอมแรกรู้สึกจะได้ 3.76 ขำๆ แต่มางงตอน ม2. ตอนเรียนเลขตรีโกณมิติ รู้สึกจะเป็นคำถามแรกที่ผมถามตั้งแต่เรียนหนังสือมา ปกติจะไม่ได้ถาม เพราะจะอ่านมาหมดแล้วจากบ้าน ผมถามว่าทำไม่ Sin 30° มันต้องเท่ากับ 0.5 ด้วยมันมาจากไหน เพราะตั้งแต่ประถมมาผมไม่เคยจำอะไรแบบที่มันไม่มีเหตุผล แต่ถามไปดูเหมือนอาจารย์ไม่ค่อยพอใจ หลังๆทำโทษให้ผมไปยืนหน้าชั้นเรียนด้วย
