ผมเพิ่งจะสั่งซื้อเครื่องจักรจากประเทศจีนมา 2 ระบบ ระบบละ ล้านห้าเห็นจะได้ เริ่มต้นตั้งแต่หา Supplier ทาง Internet ติดต่อคุยรายละเอียดทางด้าน Technical จนถึงเวลาจัดส่งเข้ามาติดตั้งภายในประเทศ เดินทางไปเยี่ยมชมงานที่บริษัทถึงประเทศจีน รวมทั้งจองตั๋วเครื่องบินให้ทีมงานจากประเทศจีน เดินทางเข้ามาติดตั้ง ให้กับโรงงานลูกค้าชาวญี่ปุ่น แต่เนื่องจากแผนงานล่าช้าไป 2 อาทิตย์ เนื่องจากการออกแบบที่ผิดพลาด การตัดสินใจซื้อที่ล่าช้า ร่วมทั้งการจัดส่งที่มีปัญหา และแผนงานมีการเปลี่ยนแปลงล่นเข้ามากขึ้น ทำให้ต้องทำงานกันแบบหามรุ่งหามค่ำ คนจีนที่เดินทางมาติดตั้งงาน แทบไม่มีเวลาจะกินข้าว เช้ามาทำงาน กลับไปเกือบเที่ยงคืนทุกวัน เวลาจะซักเสื้อผ้าก็ยังไม่เพียงพอ กว่าจะกินข้าว ซํกผ้าเสร็จ ก็กินเวลาไปตี 2 ของอีกวันหนึ่ง แต่ว่าเช้ารุ่งขึ้นต้องไปให้ทัน 8 โมงเช้า รู้ซึกเหมือนพาคนจีนมาทรมานยังไงพิกล คนจีนที่มาคนหนึ่งไม่สบายโดนแผ่นเหล็กบาดที่นิ้วเป็นแผลลึกผมต้องผาไปเย็บแผลจึงทำงานได้ไม่ถนัด ส่วนอีกคนพอทำงานไปได้อีกวันก็มีข่าวมาจากทางฮ่องกง ว่าพ่อเสีย จึงต้องเดินทางกลับก่อนเวลากำหนด
ผมเคยไปทำงานที่อินเดีย ในรัฐที่ค่อนข้างทุรกันดาลมาก เข้าใจความรู้สึกของคนไปทำงานต่างประเทศ ที่สื่อสารกันก็ลำบาก หาของกินก็ยาก ที่พักก็ไม่ค่อยสะดวกสบาย เวลาผมเชิญเขามาทำงานในประเทศเรา จึงอยากต้อนรับให้ดีกว่าที่ผมเจอมาตอนไปทำที่อื่น ไม่อยากให้เขากลับเอาไปพูดว่าได้ในภายหลัง ไม่ใช่จะเอาแต่ผลประโยชน์ เร่งๆๆๆ ให้เสร็จ เขามเก็บเงินแค่ 6 ล้านบาท อีกทอดปล่อย 12 ล้าน อีกทอดหนึ่งไปขายต่อ 22 ล้าน เป็น 1 ใน 4 ของมูลค่าร่วมของโครงการทั้งหมด เพื่อไปทำขาย 300 ล้านต่อวัน มันจะรีบไปไหน เอานิ้วชี้นิ้วโป้งถ่างตาดู มันทำอยู่คนเดียวในโลกหรือไง? มีเป็นร้อยเป็นพัน
