นิ้วมือกดจดจ่อ คอยประครองเครื่องมือแกะสลักอันเล็กๆราคาไม่กี่สิบบาท รวบรวมสมองปล่อยพลังความคิด กำหนดตำแหน่ง เกรงกล้ามเนื้อจากหัวไหล่ ส่งกำลังไปที่ข้อศอก ออกไปยังปลายนิ้วชี้ว อย่างช้าๆ ด้วยความมั่นคงและบรรจงอย่างพิถีพิถัน เพื่อให้ได้ร่องรอยขึ้นบนแผ่นกระดานที่วางเปล่า เป็นต้นข้าวแต่ละต้นอย่างช้าอย่างช้า จนเต็มท้องนา มันต่างกันตรงที่นาของผมไม่ต้องใช้น้ำ ของผมขอแดดแรงๆสีสรรและน้ำมันเคลือบเงาจะได้แห้งเร็วๆ เพื่อจะได้นำไปส่งให้ลูกค้าตามแกลเลอรี่ของโรงแรมต่างๆในกรุงเทพ เพื่อรอนักท่องเที่ยวที่หลั่งไหลเข้าในประเทศได้ซื้อเก็บไปเป็นของฝากจากการที่ได้มาเที่ยวเมืองไทยของเรากันแท้จริงแล้วผมก็อาศัยเงิน $ จากการท่องเที่ยวมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องเหมือนกัน เพียงแต่มันแปลงเป็นเงินบาทแล้วเท่านั้น จนปัจจุบันผมก็ยังไม่เข้าใจว่าน้าๆป้าฝรั่งเขาจะซื้อไปทำไม่กันเยอะแยะ แต่มันก็สามารถทำให้เรามีชีวิตอยู่รอดได้ในเมืองศิวิไล จนสามารถที่จะเรียนจบการศึกษาได้ แต่ผมก็แน่ใจและมั่นใจว่า มีไม่ถึง 1% ของคนไทยที่จะซื้อผลงานนี้ไปเก็บไว้ที่บ้าน (อันนี้ไม่รวมป้าๆน้าๆที่รับไปขายอีกต่อหนึ่งนะ) มันอาจเป็นเพราะพี่น้องบ้านเรากำลังอยู่ในช่วงที่กำลังพัฒนาประเทศให้เจริญทันนานาอารยประเทศ จึงไม่มีรายได้มากว่าจะมาจับจ่ายซื้อสิ่งของทำนองนี้ไปเก็บไว้ที่บ้าน หรือไม่ก็เป็นอะไรที่เราเห็นกันจนชินตาแล้ว แต่แปลกนะพวกชาวต่างชาตินี้ชอบกันจัง ผมเริ่มช่วยพ่อทำตั้งแต่ตอน ป.6 และจะชอบมากตอนได้ออกไปส่งรูปด้วย แต่ท่ชอบมากที่สุดก็ตอนไปส่งตามวัดต่างๆ วัดโพธิ์ วัดแจ้ง เพราะน้าๆป้าๆ มักจะให้ของเล่นกลับมาเล่นประจำ พวกงูกระดาษที่มันมีเชือกโยง แต่ที่ผมชอบที่สุดต้องผีเสื้อหนังยางเพราะมันบินได้ ตอนนั้นดูแล้วไฮเทคสุดๆ ตอนไปส่งโรงแรมก็ดีครับ มันหรูหราดี แต่เงียบๆงันๆยังไงไม่รู้ โรงแรมดุสิต, โรงแรมมณเฑียร, River, เอเชีย มีอีกหลายที่จำไม่ได้แล้ว มันนานมาก คิดแล้วยังอยากได้ผีเสื้อยางบินได้เหมือนตอนเด็กอยู่เลย
